Gastcommentaar: Het is aan te raden om die verleidelijke stagiaires te mijden

eFC logo

Laat me beginnen met het intrappen van een open deur: jongedames die stages aangeboden krijgen zijn doorgaans knap. Ze hebben ook de benodigde vaardigheden en scherpzinnigheid voor een beginnersfunctie binnen een bank. En als ze echt slim zijn, dan weten ze dat vanaf de eerste dag een ding echt telt: op zoveel mogelijk mensen indruk maken.

Als je een uitgebluste analist of associate bent (of een vice-president met een voorkeur voor jong schoon) dan kunnen stagiaires een onweerstaanbare indruk maken. Wanneer je elke dag 14 uur achter een beeldscherm zit, is de kans klein dat je een figuur van Brad Pitt hebt, maar de affectieve aandacht van een twintiger die wanhopig op zoek is naar een baan, kan je ervan overtuigen dat je toch nog iets als aantrekkingskracht bezit.

Om het lot te tarten, organiseert de bank zelfs een reeks netwerkevenementen, met veel gratis drank en kansen om indruk te maken op die zo eenvoudig te imponeren studentes. Na negen pints mag je je dan wel als Brad Pitt voelen; je ziet er nog altijd níét zoals hem uit.

Ik moet bekennen dat ik uit ervaring spreek. Ik ben in zulke situaties geraakt, heb me lam gezopen, vond een Angelina-lookalike en ik genoot van de vluggertjes in het trappenhuis na een dag lang Excel.

Ik ben uitgeweest met een stagiaire van een ander deel van de bank, aan de andere kant van de zogeheten Chinese Muur. Net als bij zoveel belangrijke M&A deals en investeringen, bleek het vrij gemakkelijk zijn om de Muur te penetreren (de woordspeling is onbedoeld).

Het probleem is dat er geen geheimen binnen de banken zijn. Als je denkt dat jouw baas niet weet dat je hebt zitten te sjoemelen met de onkosten van de jongste zakenreis, dan houd je jezelf voor de gek. Jouw collega's weten precies wanneer je voor het laatst een blauwtje hebt gelopen en jouw secretaresse luistert discreet mee tijdens jouw telefoongesprekken. Nog zorgelijker is het dat de collega aan wie je de meeste hekel hebt precies weet waarom je tijdens het meest recente werkbezoek er even vijf minuten tussenuit was geglipt (en waarom je zo spraakzaam en uitbundig terugkeerde). Dat is de wereld van bankiers. Omarm het, anders moet je misschien bij de gemeente Bijlmer gaan werken.

Er komt een moment dat men zie dat je een taxi neemt met Angelina, of geniet van een lunch in een klein buurtcafé waarvan je dacht dat het een veilige plek was. Het leek een goed plan, maar achteraf gezien is het een blunder, net zo onhandig als het, halfdronken, declareren van een bonnetje van de Bananenclub.

Doe het niet, houd je in, want het is bepaald niet goed voor je loopbaan. En geloof me, Angelina keurt je geen tweede blik waardig als haar stage voorbij is.

De auteur is een anonieme private equity professional en een voormalige zakenbankier

Close