Banken kunnen zich weer op een uitgebreide interesse van studenten verheugen. Uit een omvangrijk onderzoek van de Britse krant The Guardian onder laatstejaars van dertig universiteiten, blijkt dat maar liefst 8,5 procent een brief stuurt naar een bank of een andere financiële instelling. De sector mag zich daarmee de populairste noemen.

De studenten begonnen eerder dan leeftijdsgenoten met het zoeken naar werk, stelde de krant vast. Ook zijn hun verwachtingen over hun aanvangssalaris gedaald. Daarin schuilt waarschijnlijk ook de aantrekkingskracht van de banken. De studenten hopen daarmee toch nog zo’n 50.000 pond bruto per jaar op te strijken. Een verwachting die overigens niet geheel strookt met de werkelijkheid.

De Brits-Amerikaanse bedrijfskundige Margareth Heffernan, die op verschillende universiteiten doceerde, merkt dat de meeste studenten hun neus ophalen voor banken en de Corporate World. Ze willen de wereld bestormen, wat betekenen, een maatschappelijke functie bekleden. Een baan bij een bank rekenen ze daar niet toe. Ze zijn zelfs afkerig van de zweem van hebzicht en genadeloos ellebogduwen waarmee banken zijn omgeven. De crisis heeft aan deze beeldvorming bijgedragen.

Die 8,5 procent zijn niet bepaald Heffernans lievelingsstudenten. Ze denkt dat deze jonge honden niet ondanks het slechte imago van de banken, maar juist vanwege dat imago proberen er hun emplooi te vinden. Als er dan onderweg hier en daar eens een beetje onethisch wordt gehandeld, dan hoort dat erbij. De studenten hopen binnen te lopen en dan vroeg met pensioen te gaan, een droom die voor de meesten geen werkelijkheid wordt.

Heffernan hoopt dat banken zich ervan bewust zijn dat veel mensen die bij hen willen werken dat met dit soort motieven ambiëren. Het zijn niet onmiddellijk de besten voor je bedrijf. Bovendien is de crisis juist door gebrek aan ethische gedrevenheid ontstaan. De Human Resource-afdelingen moeten zich hierover goed achter de oren krabben, vindt ze.

Heeft Heffernan gelijk en doet zich inderdaad de paradoxale situatie voor dat mensen die voor banken willen werken per definitie niet de mensen zouden moeten zijn die banken als werknemer willen?